Michał Bajsarowicz-tomalarz, rzeźbiarz i grafiknależący do grona najbardziej cenionych polskich artystów współczesnych. Absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, w 1988r. uzyskał dyplom w pracowni rzeźby prof. Józefa Kopczyńskiego. Jego twórczość prezentowana była na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce oraz za granicą, a prace artysty znajdują się zarówno w kolekcjach prywatnych jak i instytucjonalnych. Laureat i uczestnik wielu prestiżowych wydarzeń artystycznych.

Bajsarowicz zdecydowanie skupia swoją uwagę na człowieku, stąd też jego sztuka wpisuje się w tradycję polskiej figuracji egzystencjalnej, podejmującej dialog o kondycji człowieka, jego cielesności, pamięci i przemijaniu. Rzeźbiarskie doświadczenie artysty nadaje jego obrazom wyjątkową materialność: warstwy farby, światło i kolorystyka budują przestrzeń, w której forma spotyka się z emocją. To malarstwo głęboko humanistyczne, gdzie deformacja tak naprawdę nie niszczy ludzkiego wizerunku, ale pozwala uwidocznić jego wewnętrzną, ukrytą stronę.

W malarstwie olejnym Bajsarowicz często wykorzystuje:

·        nakładanie wielu warstw farby – obraz powstaje stopniowo, poprzez budowanie i odsłanianie kolejnych struktur;

·        impasty i zagęszczoną fakturę – farba bywa kładziona grubiej, dzięki czemu powierzchnia płótna zyskuje niemal rzeźbiarski charakter;

·        przetarcia i ścieranie warstw – pozwalają wydobywać wcześniejsze gesty malarskie i tworzyć efekt pamięci obrazu;

·        ograniczoną, stonowaną paletę barwną – często dominują szarości, brązy, czernie, biele i przygaszone tony, które wzmacniają dramatyczny charakter przedstawień;

·        ekspresyjny rysunek – szczególnie widoczny w konstrukcji postaci.

Można powiedzieć, że jego technika jest hybrydą malarsko-rzeźbiarską: obraz jest konstruowany jak obiekt — poprzez ciężar formy, napięcie powierzchni i fizyczność materii. To wynika bezpośrednio z jego wykształcenia rzeźbiarskiego.

Charakterystyczne dla jego twórczości są wielowarstwowe struktury, gęsta faktura oraz rzeźbiarskie podejście do powierzchni płótna. Ślady gestu, przetarcia i nakładane warstwy tworzą zapis procesu twórczego, w którym forma i emocja pozostają nierozerwalnie związane. Dzięki temu jego obrazy posiadają wyjątkową fizyczną obecność – balansują pomiędzy malarstwem a obiektem.

Kreska u Bajsarowicza ma często charakter niemal rzeźbiarski — nie opisuje powierzchni, ale buduje ciężar i obecność postaci. Podobnie jak w jego malarstwie, interesuje go nie fizjonomia konkretnej osoby, lecz ślad ludzkiego istnienia.

W swoich pracach rysunkowych Michał Bajsarowicz wykorzystuje przede wszystkim media suche, takie jak węgiel i grafit, traktując je jako narzędzia budowania ekspresji oraz materialności formy. Jego kreska jest zdecydowana, często surowa i gestyczna, a jednocześnie podporządkowana konstrukcji ludzkiej sylwetki.

Artysta nie poszukuje dosłownego odwzorowania postaci, lecz wydobywa z niej to, co uniwersalne – napięcie, kruchość i emocjonalny zapis obecności. Warstwy śladu, kontrasty światła i cienia oraz świadome wykorzystanie pustej przestrzeni nadają jego rysunkom charakter autonomicznych, pełnoprawnych dzieł.

figuratywny ekspresjonizm / ekspresyjna figuracja z elementami abstrakcji.

To ważne rozróżnienie. Bajsarowicz nie jest abstrakcjonistą w klasycznym sensie, ponieważ figura ludzka pozostaje rozpoznawalna. Jednocześnie nie jest też realistą. Postać zostaje często zdeformowana, uproszczona albo częściowo „rozpuszczona” w kresce i plamie.

Charakterystyczne są:

·        ludzka sylwetka i akt jako podstawowy motyw, 

WYSTAWY:

1987 – Galerie Fritzen, Herford (Niemcy)

1990 – Galeria Spichlerz, Gorzów Wielkopolski; Lwów (Ukraina)

1992 – Galerie Payer, Leoben (Austria); Galeria BWA, Gdańsk

1994 – Galeria „U Jadźki”, Zielona Góra

1995 – Eibiswald (Austria)

1996 – Kindberg (Austria)

1997 – Galeria Relax, Gorzów Wielkopolski

1998 – Triest (Włochy)

1999 – Galeria Dialog, Kostrzyn; Galeria ART, Zielona Góra; Galerie Fritzen, Herford (Niemcy)

2000 – Galeria Rathaus, Leoben (Austria); Muzeum Lubuskie, Gorzów Wielkopolski

2001 – Galerie Peyer, Leoben (Austria); Kunst- und Literaturwerkstatt Hohenschönhausen, Berlin (Niemcy); Oranienburg (Niemcy); Erlangen (Niemcy)

2002 – Art Innsbruck (Austria); Międzynarodowe Steirische Kunsttage, Leoben (Austria)

2003 – Kleine Galerie, Ilmenau (Niemcy); Aspria Berlin (Niemcy); Galeria BWA, Gorzów Wielkopolski; Galeria BWA, Sieradz; Galeria Kierat, Szczecin

2004 – Galeria Orangerie, Neuzelle (Niemcy); Galeria Focus, Warszawa; Old Factory, Zielona Góra

2005 – Fachwerk, Bad Salzuflen (Niemcy); Alte Gerberei, Schorndorf (Niemcy); Galeria BWA, Piła; Galeria Lamus, Gorzów Wielkopolski

2006 – BWA Piła; Galeria 13 Muz, Szczecin; Galerie Remisen, Brande (Dania); Galerie Republique, Saint-Dizier (Francja)

2007 – Galeria PRO ARTE, Zielona Góra

2008 – Galeria DAGART, Arras (Francja); Galeria Arts & Wines, Covilhã (Portugalia)

2009 – Muzeum Regionalne, Szczecinek; PKiN, Warszawa; Galerie Speicher, Gorzów Wielkopolski

2010 – Galeria Kapitańska, Szczecin; Galeria B4, Mediolan (Włochy)

2011 – Galeria Kodiak, Toronto (Kanada); Galeria Barocco, Neuzelle (Niemcy); WiMBP, Gorzów Wielkopolski

2012 – Galeria Cechmanowicz, Poznań; Galeria Barocco, Neuzelle (Niemcy)

2013 – Galeria MOK, Międzyrzecz; Galeria Dialog, Kostrzyn; Galeria B4, Mediolan (Włochy)

2014 – Galeria Joannitenhaus, Sulęcin; Kunstrefektorium, Marianowo

2015 – WiMBP, Gorzów Wielkopolski; Teatr Muzyczny Capitol, Wrocław; Fachwerk, Bad Salzuflen (Niemcy)

2016 – Galeria PRO ARTE, Zielona Góra; Galeria DAGART, Rzeszów; Galeria Cechmanowicz, Poznań

2017 – Galeria DAGART, Rzeszów; Galeria Barocco, Neuzelle (Niemcy); Sofitel Brussels Europe, Bruksela (Belgia)

2018 – Galeria Zamek, Szczecinek; Galeria 111, Szczecin

2019 – Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej, Warszawa; Galeria Fantom, Berlin (Niemcy)

2020 – Galeria Glaza Expo-Design, Gdańsk

2021 – BWA Wałbrzych

2022 – V.A. Gallery Poland, Poznań

2023 – Galeria Fantom, Berlin (Niemcy); WiMBP, Gorzów Wielkopolski

2024 – Muzeum Lubuskie – Spichlerz, Gorzów Wielkopolski

2025 – Galeria Sztuki Katarzyny Napiórkowskiej Warszawa

2026 – Muzeum Ochorowiczówka Wisła, Oranżeria Zatonie