O artyście
Kamil Stańczyk
Każdy jego obraz to osobny, wielowarstwowy obiekt — estetyczny, intelektualny, a zarazem kolekcjonerski.
Absolwent Wydziału Artystycznego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, gdzie w 2004 roku uzyskał dyplom z malarstwa w pracowni prof. Stanisława Żukowskiego. Ponad to w 2019 roku otrzymał stopień doktora habilitowanego sztuki na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Obecnie jest też profesorem uczelni na UMCS, gdzie prowadzi działalność dydaktyczną i artystyczną.
Jego dorobek to nie tylko kilkanaście wystaw indywidualnych czy udział w licznych prezentacjach zbiorowych w Polsce i za granicą (m.in. w Sztokholmie i Wiedniu) ale także uczestnictwo w prestiżowych wydarzeniach i konkursach, m.in. Bielskiej Jesieni, Strabag Artaward International oraz Konkursie im. E. Gepperta.
Stańczak traktuje malarstwo jako żywy, otwarty system — poddaje je analizie, rozszczepia, rekonstruuje i ponownie składa. Jego obrazy przyciągają zarówno wyrafinowaną warstwą wizualną, jak i wielopoziomową konstrukcją znaczeń. To prace, które nie wyczerpują się przy pierwszym spojrzeniu ponieważ wraz z kolejnym odkrywamy w nich nowe relacje, odniesienia i możliwości interpretacyjne. Artysta wykorzystuje język abstrakcji, geometrii, rytmu i multiplikacji nie jako czysto estetyczne rozwiązania, lecz jako narzędzia analizy sposobów konstruowania obrazu oraz mechanizmów percepcji.
Praktyka Stańczaka to świadome konstruowanie obrazu z fragmentów rzeczywistości, pamięci i kulturowych reprezentacji. Sięga po istniejące już wizerunki, fotografie, reprodukcje i rozpoznawalne motywy, pozbawiając je pierwotnego kontekstu, a następnie nadając im nowe, często nieoczywiste konfiguracje. Powstają w ten sposób obrazy-hybrydy — pozornie znajome, a jednocześnie wymykające się spod kontroli jednoznacznej interpretacji. Jak wskazuje sam artysta, przedstawiane postacie nie są portretami konkretnych osób, lecz potencjalnymi wizerunkami, konstruowanymi z fragmentów, różnych epok i źródeł. Operuje materią w taki sposób aby wyeksponować jej fizyczność, strukturę oraz ślady ingerencji, tym samym poddając ją działaniom, które przesuwają obraz w stronę obiektu i doświadczenia przestrzennego.
Kamil Stańczyk nie tyle opowiada obrazem, co tak naprawdę pozwala mu się wydarzyć — pomiędzy materią, gestem, a spojrzeniem widza.