Jego harmonia koloru zachwyca i przyciąga spojrzenie, lecz mozaikowa precyzja szybko poddaje je w wątpliwość — czy to jeszcze obraz, witraż czy też kunsztownie utkany gobelin?
Absolwent Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od uzyskania dyplomu w 1990 roku, artysta bardzo aktywnie uczestniczy w licznych wystawach w Polsce i za granicą, m.in. w Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Włoszech, Japonii i Szwecji. Jego dzieła znajdują się również w kolekcjach prywatnych w Polsce oraz wielu zagranicznych m.in. w Niemczech, USA, Japonii, Kanadzie, Hiszpanii, Holandii, Danii, Francji i Szwajcarii.
Głównym tematem jego twórczości jest : pejzaż, martwa natura jak i co jakiś czas pojawiają się bardzo subtelne – kobiece akty. Maciej to artysta, który przekształca rzeczywistość w swój bardzo autonomiczny świat, niemal baśniowy. Wspaniały kolorysta! Warto jednak podkreślić, że nie traktuje on barwy wyłącznie jako środka opisu. Jego kolorystyka organizuje przestrzeń, ustanawia nastrój, buduje temperaturę emocjonalną nadając niemal muzyczny rytm. Reprezentatywna jest jego zdolność do zestawiania wielu intensywnych tonów bez utraty harmonii — ciepłych czerwieni, oranży, różów, żółcieni i złamanych zieleni z chłodniejszymi błękitami, turkusami czy fioletami. Artysta sam podkreśla, że barwa służy mu przede wszystkim do budowania nastroju i emocji – tworząc większą część narracji obrazu.
Charakterystyczne dla jego malarstwa są również: bogata reliefowa faktura, migotliwy ornament oraz kompozycja budowana z drobnych, rytmicznych elementów. Taka powierzchnia powstaje poprzez konsekwentne i niezwykle pracochłonne jakoby mozaikowe budowanie warstwy malarskiej. Dzięki temu faktura sprawia wrażenie niemal utkanej, przypominającej „żywy” gobelin lub dekoracyjną tkaninę. „Tkanie obrazu za pomocą farby” – to określenie, którego on sam używa i wyjątkowo trafnie oddaje warsztatowy charakter jego malarstwa.
W perspektywie kolekcjonerskiej szczególną wartość jego malarstwa stanowi rozpoznawalność języka artystycznego. Urbaniak stworzył własną, konsekwentną estetykę, której nie sposób pomylić z przypadkową dekoracyjnością.
To malarstwo dla kolekcjonera poszukującego nie chwilowej mody, lecz indywidualnego, rozpoznawalnego dorobku artysty i dzieła posiadającego własną atmosferę, narrację oraz trwałą obecność we wnętrzu.