O artyście
Dariusz Mlącki
Absolwent warszawskiej ASP, gdzie w 1989 roku uzyskał dyplom z wyróżnieniem pod kierunkiem Zbigniewa Gostomskiego, Tadeusza Dominika i Ryszarda Winiarskiego. Bardzo konsekwentnie, od wielu już lat rozwija swój własny język balansując na pograniczu malarstwa i fotografii. Jego dorobek obejmuje ponad 40 wystaw indywidualnych i liczne prezentacje zbiorowe w Polsce i za granicą. Ponad to jego prace znajdują się m.in. w kolekcjach Muzeum Narodowego w Warszawie, Zachęty, Galerii Studio, Centrum Rzeźby w Orońsku czy Galerii Białej w Lublinie. Wielokrotny stypendysta instytucji kultury, laureat Grand Prix wystawy „Obraz Roku”, uczestnik międzynarodowych prezentacji, w tym w Weronie i Nowym Jorku, oraz autorem wystaw m.in. w Galerii Foksal, Galerii Białej, CSW Zamek Ujazdowski, Galerii Bielskiej BWA i Muzeum Ziemi Mińskiej.
To artysta, który z prostego przedmiotu potrafi uczynić wyrafinowany obiekt sztuki. Mamy tu do czynienia zdecydowanie ze sztuką dla kolekcjonera, osoby która nie szuka tylko dekoracji, lecz obiektu o własnej inteligencji. W brew pozorom siła tych obrazów nie przemija po pierwszym spojrzeniu — wprost przeciwnie, zaczyna się właśnie wtedy, gdy patrząc próbujemy zrozumieć, co właściwie widzimy? Gdzie tak naprawdę kończy się rzeczywistość, a zaczyna obraz? Pomimo, iż punktem wyjścia u artysty jak wcześniej wspomnieliśmy są zwykłe przedmioty jak: koperta, drzwi, lustro, kontakt, rama — nigdy nie pozostają one jedynie obiektami. Mlącki w wyrafinowany sposób izoluje je, multiplikuje, a nawet przesuwa w jakąś nieoczywistą przestrzeń. Używając do tego geometrii, oszczędnej gamy kolorów i z niezwykłą precyzją warsztatową ale przede wszystkim subtelną grą światła tworzy obrazy działające jak iluzjonistyczne pułapki dla oka ludzkiego.
Zdecydowanie to ta konsekwentna zamiana materialnego w niematerialne stanowi o sile jego prac. Artysta w sposób bardzo intencjonalny porusza się pomiędzy abstrakcją geometryczną a realizmem, zaczerpując również z minimalizmu i estetyki Zen. W jego procesie twórczym malarstwo staje się narzędziem intelektualnego eksperymentu gdzie: farba przechodzi w kolor, kolor w światło, światło w przestrzeń, a przestrzeń w znaczenie.