IKONA-CIEŃ

Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, gdzie w 1994 roku uzyskała dyplom na Wydziale Malarstwa i Konserwacji, ze specjalizacją w zakresie ikony. Małgorzata łączy warsztatową dyscyplinę konserwatorki z dojrzałą, autorską wizją artystyczną. Jej twórczość była prezentowana na licznych wystawach zarówno w kraju jak i zagranicą, a w 2013 roku artystka otrzymała także specjalne wyróżnienie honorowe Nagrody Artystycznej im. Mariana Strońskiego.

W 2022 roku uzyskała również stopień doktora sztuki. Natomiast jej wieloletnia praktyka obejmuje zarówno działalność artystyczną i konserwatorską, realizując sakralne – ikony, ikonostasy oraz polichromie, m.in. w Warszawie, Krakowie, Koszalinie, Krynicy, Olsztynie i na Słowacji. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych i muzealnych w Polsce oraz za granicą. 

Jej proces twórczy to zdecydowanie hybrydowe zderzenie doświadczenia konserwatora i talentu malarskiego: zamiast usuwać ślady czasu, artystka pozwala im przemówić. Łączy to, co kruche i historyczne, z nową formą, budując obrazy na granicy malarstwa, obiektu i duchowego znaku. W centrum tej praktyki zdecydowanie pozostaje światło – rozumiane jednocześnie jako fenomen malarski, symbol i metafora transcendencji.

To malarstwo, które wymyka się prostym kategoriom. Jest zarazem świadectwem rzemiosła, pamięci kultury i osobistej refleksji nad duchowością. Natomiast wyciszone tonacje, szlachetna materia i oszczędny gest artystki ukazują przestrzeń, w której dawna ikona spotyka współczesne malarstwo.

To sztuka kontemplacyjna, wymagająca i niezwykle materialna – skierowana do odbiorcy, który w dziele poszukuje nie tylko formy, lecz także jego historii, znaczenia i śladu czasu.